بعضی گویند: شمع از بهر آن گریَد که آتش همخانهٔ او شده است و بعضی میگویند: از بهر آن میگرید که شهد شیرین از خانهٔ او رفته است.

او به زبان حال میگوید:

حال شبهای مرا همچو منی داند و بس!

تو چه دانی که شب سوختگان چون گذرد؟

مولانا، مجالس سبعه

و از ذوالنون مصری رحمه اللّه روایت آرند که گفت: من رفیقی داشتم موافق. خدای عزّوجلّ او را پیش خواست و از محنت دنیا به نعمت عقبی رسید. وی را به خواب دیدم، گفتمش: «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت: «مرا بیامرزید.» گفتم: «به چه خصلت؟» گفت: «مرا بر پای کرد و گفت: بندهٔ من، بسیار ذُلّ و رنج کشیدی از سِفلگان و بخیلان و دست پیش ایشان دراز نکردی و اندر آن صبر کردی. تو را بدان بخشیدم.»

هُجویری، کشف المحجوب